X
تبلیغات
نماشا
رایتل
سه‌شنبه 5 اردیبهشت 1385 @ 17:49

در آرزوی تماشای آبهای سپید

۴ سال پیش در یک شب تابستانی و در حضور انبوهی از هنر دوستان ایرانی در فضای باز کاخ نیاوران اساتید موسیقی ایران وارمنستان گردهم آمدند تا در یک شب تاریخی پیوند نا گسستنی  موسیقی ملل را به زیبایی خیره کننده ای به نمایش در آورند . در یک سو استاد حسین علیزاده بود و گروه هم آوایان به نمایندگی از موسیقی ناب و کهن ایران زمین و در سوی دیگر ژیوان گاسپاریان بود و همراهان دودوک نوازش به نمایندگی از موسیقی ریشه دار و اصیل ارمنستان . روشن است نزدیکی تاریخی و  جغرافیایی ایران وارمنستان قدرت مانور اساتید موسیقی این دو کشور همسایه را افزایش می داد .استاد حسین علیزاده زخمه برسلانه می زد واین ساز غریب ولی آشنا را چه ساحرانه می نواخت . شورانگیز را آنچنان به صدا آورد که شور زندگی وعشق را در دل تمامی هنردوستان زنده کرد. مرد و زن ایرانی و غیر ایرانی از نغمه های آسمانی که در فضای بازنیاوران میپیچید اشک ریختند . گاسپاریان بزرگ با دودوکش چنان پلی بین خود و تماشاگران زد که قطعا تا ابد سست نخواهد شد.

آری آن شب زیبا و پرشکوه به پایان رسید و سال ها هرکه آنشب در نیاوران بود برای تکرار خاطرات زیبایش وهر آنکه نبود از حسرت نبودنش در آرزوی پخش فیلم کنسرت گروه هم آوایان گذراند .اما چه سخت وغریب است وقتی میبینبم که  پس ازاین همه سال اجازه پخش فیلم این کنسرت داده نشده و چه دلشکسته میشویم وقتی میشنویم نشرموسیقی هرمس متولی اجرای این کنسرت پس از این همه سال و عدم همکاری مسئولان  وزارت ارشاد از خیر پخش فیلم  این کنسرت میگذرد .

ای کاش وزارت ارشاد ومتولیان موسیقی ایران به جای برخورد ناجوانمردانه با هنرمندان موسیقی اصیل وکهن ایرانی به فکر از بین بردن فرصت های دلالان موسیقی ایران که خصوصا در بخش موسیقی پاپ وقاحت را به اوج خود رسانده اند باشند و آشفته بازار موسیقی را سر و سامانی بخشند .

تنبور مست به عنوان عضوی کوچک از جامعه موسیقی در آرزوی سربلندی موسیقی پاک ایرانی به آینده مینگرد و در سکوت اساتید ایرانی سکوت میکند وتنها به این جمله اززنده یاد حمید مصدق بسنده میکند که چه زیبا گفت:

گاهی سکوت واژه ی گویاییست.